بی وفا اون لحظه که من افتادم تو دام تو

فکر نمیکردی رها شم یه روز از دستای تو

یادته اون لحظه ی ناب تو به من خندیدی

و با حرفای قشنگت دلمو دزدیدی

یادته قصه ی عشقو توی گوشم خوندی

اما چه زود منو ای دل سنگی روندی

بی وفا من صادقانه با دلت نیاز کردم

من تا امروز عاشقونه واسه ی تو ناز کردم

ولی تو در عوضش در دل خود خندیدی

ولی تو سنگ شدی ناله هامو نشنیدی

بی وفا با رفتنت قلب من آروم شکست

گرد خستگی بدون روی تن سردم نشست

بی وفا تنها شدم مث پرنده بی نفس

بال زدم خسته شدم ای بی وفا من تو قفس

اونجا بود که فهمیدم باید تو رو فراموش کرد

شعله ی عشقو تو این دل غمگین خاموش کرد

فهمیدم تا همیشه دل باید سنگ باشه

با دلای بی وفا دائما در جنگ باشه

فهمیدم عشق همه ی عاشقا هوسه

تب عشق فقط تو شعر و قصه ها مقدسه

دیگه حتی ابر هم به حال ما نالان نیست

بی وفا تو خود بگو حقیقت تو قلب کیست؟

فهمیدم تو سرزمینی که میگن پر از یاسه

دل دادن آدماش به همدیگه بی اساسه

فهمیدم تو شهری که اسمش شهر عاشقاست

خرد شدن آدماش ای بی وفا چه بی صداست

 

                                          شاعر: خودم

  نظرات 41